We zijn aangekomen in oktober. De maand waarin de zomer langzaam overgaat in de herfst. Niet van de ene op de andere dag, maar bijna ongemerkt. Het licht verandert, de avonden worden langer en de natuur trekt zich beetje bij beetje terug. Het speelse en zonnige van de zomer maakt plaats voor de verstilling van de herfst. En in onszelf gebeurt dat ook. De zomer is een tijd waarin we naar buiten gericht zijn. We gaan eropuit, ontmoeten mensen, reizen, genieten van de lucht, het licht en van alles wat het leven te bieden heeft. Er hoeft niet voortdurend iets opgelost of onderzocht te worden. In de zomer leven en ervaren we.

In de herfst verandert er iets. In de natuur en ook bij mensen. Er komt meer ruimte om terug te kijken op wat er de afgelopen tijd is gebeurd en om te voelen wat daarvan eigenlijk in ons is achtergebleven.

Het gaat niet alleen over je persoonlijke verhaal. Dat is het verhaal waar het gaat over werk, relaties, kinderen, ouders, de keuzes die we maken en de gebeurtenissen. Onder dat verhaal ligt vaak een ander proces. Een proces dat gaat over wat al die ervaringen met óns hebben gedaan. Ze hebben ons in beweging gebracht, we zijn veranderd door ons verhaal. Wat hebben we geleerd over onszelf en over het leven?

Dat is een groter proces dan de gebeurtenissen zelf. Een ervaring kan voorbij zijn, terwijl de betekenis ervan nog jarenlang in ons doorwerkt. Soms begrijpen we pas later waarom (n)iets op ons pad kwam.

Daar gaat oktober over: over de oogst|de opbrengst. Niet alles wat in ons groeit, is meteen zichtbaar.

Je bent misschien in het afgelopen jaar anders naar jezelf gaan kijken. Je reageert anders dan een paar jaar geleden. Je herkent een patroon eerder. Of je begrijpt ineens iets wat je lange tijd niet kon begrijpen. Misschien heb je geleerd om ergens anders mee om te gaan, of heb je ontdekt dat een bepaalde manier van leven niet meer bij je past. Groei betekent niet dat alles eeuwig moet blijven doorgroeien. De bladeren die in de zomer zo belangrijk waren voor de boom, vallen. De vruchten zijn gerijpt en de zaden gaan terug naar de aarde. Daarmee verdwijnt de groei niet. Ze krijgt alleen een andere vorm.

Ook wij hoeven niet alles wat we hebben meegemaakt mee te nemen naar de volgende fase. Sommige ervaringen zijn onderdeel geworden van wie we zijn en mogen met ons meegaan als wijsheid. Andere overtuigingen hebben hun functie gehad.

Daarom gebruik ik liever de woorden “het een plek geven waar het hoort” in plaats van loslaten. Je neemt iets mee waarvan je hebt geleerd. Wat gebeurd is, blijft onderdeel van je geschiedenis, maar het hoeft niet langer je heden te bepalen.

Er is een verschil tussen werkelijk voelen wat iets met je doet en steeds opnieuw hetzelfde verhaal beleven. En juist daar is ruimte. Belangrijk wanneer we kijken naar ons energetische lichaam. Vanuit mijn manier van werken zie ik dat wat we meemaken niet alleen invloed heeft op onze gedachten en emoties, maar ook op hoe we ons energetisch voelen en bewegen.

Wanneer je voortdurend wordt overweldigd door wat er om je heen gebeurt, is dat overprikkeling. Daar verlies je controle over je emoties en gevoel. Wanneer je weer kunt waarnemen en voelen zonder jezelf daarin kwijt te raken, ontstaat er opnieuw beweging.

Daarom vind ik de wisseling van de seizoenen zo interessant. De herfst laat ons de oogst zien. Daarna volgt de winter, waarin veel onder de oppervlakte gebeurt.

Op het moment dat je bewust gaat kijken naar wat je hebt geoogst, kijk je namelijk ook naar welke inzichten en welke ervaringen je wilt bewaren.

De natuur doet dit zonder haast. Ik raad je aan om dit ook zonder haast te doen. De essentie van oogsten is niet alleen kijken naar wat zichtbaar geworden is, maar ook herkennen wat in stilte in jou heeft kunnen rijpen. De herfst herinnert ons eraan dat groei niet altijd naar buiten gericht is. Soms begint een nieuwe beweging juist op het moment dat je naar binnen keert.

En misschien is dat wel de mooiste uitnodiging van oktober: om niet alleen terug te kijken op wat je hebt meegemaakt, maar te voelen wie je bent geworden door alles wat je hebt doorleefd.

Want wat je nu bewust bewaart en voedt, kan zomaar het ontstaan van een nieuwe intentie zijn in de lente van 2027.

- - - - - - - - -

En dit jaar krijgt die overgang naar de herfst een extra laag. Aan het einde van oktober is er een volle maan, enkele dagen voor Samhein. Samhein wordt van oudsher verbonden met het einde van de oogst, het begin van de donkere helft van het jaar en een overgang tussen wat zichtbaar en wat onzichtbaar is. Als de volle maan zo dicht bij het jaarfeest Samhein valt, heet de volle maan de Zielenmaan. Daar schrijf ik binnenkort een aparte blog over. In het traject ”Jaarreis in de Kracht van de Maan” (er is nog plek!) onderzoek je hoe de maanstanden en de seizoenen doorwerken in jezelf en in jouw energetisch lichaam. Je kijkt naar en leert van de maanstanden, de seizoenen en ervaart wat deze natuurlijke bewegingen met je doen.