Vorige maand begon ik mijn nieuwsbrief met een persoonlijke ontdekking uit mijn vakantie. Misschien herinner je het je nog. Ik schreef dat ik erachter was gekomen dat het soms ontzettend goed is om even niets te doen. Dat een energetische plaatsbepaling daarbij heel belangrijk is: even stilstaan, voelen waar je bent en niet blijven duwen als iets niet wil bewegen.

Zoals je misschien weet, zijn mijn opleidingen opgebouwd in een vaste volgorde. Het eerste fundament gaat over jou. Het tweede over wij. Het derde over het Akashabewustzijn en dus ook over het Universum. Het vierde fundament is de Jaarreis in de Kracht van de Maan. Binnenkort verschijnt daarvan het werkboek, met twaalf bijeenkomsten waarin we iedere maand de energie van de maancyclus en jouw persoonlijke proces volgen. Het vijfde fundament wordt het Kompas van Ziel en Tijd. Waar komen we vandaan? Waar gaan we naartoe? En welke bewustzijnslagen of begeleiders komen we onderweg tegen? Het is een reis langs de tijd waarin de kosmos is opgebouwd en waarin ook de aarde haar plaats heeft gekregen. Omdat wij onderdeel zijn van diezelfde kosmos, sluit dat naadloos aan op ons eigen ontwikkelingsproces. Vorige maand wilde ik heel graag verder met het uitbouwen van dit  Kompas van Ziel en Tijd.

Terwijl ik hiermee bezig was, merkte ik dat ik vastliep. Terwijl ik juist het Kompas heel helder gechanneld heb. Alleen… ik kon er geen aardse vorm aan geven. Ik zocht naar de symboliek. Naar de beelden. Naar de juiste woorden. Maar hoe harder ik zocht, hoe verder ik vastliep.

En dus deed ik precies wat ik vorige maand had geleerd. Ik stopte.

Ik ontving wat er doorkwam, sloeg het op en besloot dat ik er later wel weer naar zou kijken. Niet blijven duwen tegen iets waar geen beweging in zit.

Pas daarna ontdekte ik waarom het niet lukte.

Waar ik voorheen werkte met de kaders uit een eerdere opleiding Engelentherapeut, waar ik uiteraard altijd mijn eigen invulling aan gaf, ontdekte ik later dat het fundament van die lesstof niet klopte met mijn waarden. Omdat ik alleen wil doorgeven wat overal zuiver voelt, heb ik die oude kaders geschrapt. Dit gedeelte is nu volledig herschreven vanuit mijn eigen doorleefde ervaring en afstemming. En ineens begreep ik waarom ik niet verder kon.

Ik moest eerst dát loslaten. Niet omdat de essentie niet waardevol was. Integendeel. De kern van het werk heeft mij veel gebracht. Maar de vorm waarin het destijds aan mij werd doorgegeven, voelde niet langer passend. Pas toen ik daar bewust afstand van nam, ontstond er ruimte om opnieuw te kijken, om mijn eigen verbinding met deze materie vorm te geven en ook ruimte voor een moderne hiërarchie binnen het Kompas van Ziel en Tijd, zoals die zich aan mij laat zien.

Dat was misschien wel de belangrijkste les van de afgelopen maand. Ik mag op mijn eigen pad blijven. Iets waar ik vroeger enorm tegenop keek of bewonderde, hoeft vandaag niet langer boven mij te staan. Zoals Max Ehrmann in Desiderata schrijft: “Wanneer je jezelf met anderen vergelijkt, zou je ijdel en verbitterd kunnen worden, want er zullen altijd kleinere en grotere mensen zijn dan je zelf bent. Geniet zowel van wat je hebt bereikt als van je plannen. Blijf belangstelling hebben voor je eigen werk, hoe nederig dat ook moge zijn; het is een werkelijk bezit in het veranderlijke fortuin van de tijd.” De uitnodiging is niet om jezelf met anderen te vergelijken, maar om eenvoudig jezelf te blijven en trouw te zijn aan je eigen levenspad.

Dat bracht mij tot een heel helder besluit: Ik laat mijzelf niet meer in verwarring brengen.

Misschien herken je dat ook. Hoe vaak ben je niet onderweg naar een doel? Je wilt iets loslaten. Je wilt iets veranderen. Je wilt iets manifesteren. En precies op dat moment komt er iemand of iets op je pad waardoor je gaat twijfelen. Je raakt in verwarring en ineens volg je niet langer jouw eigen proces.

Juist daarin zit voor mij het thema van de nieuwe maancyclus van augustus: loslaten en verbinden. Hoewel we nu nog in de afnemende maanenergie zitten, dient dit thema zich al duidelijk aan. Loslaten betekent voor mij niet dat je iets weggooit.

Loslaten kan namelijk niet. Wat je wél kunt doen, is iets anders vasthouden. Het een andere plaats geven. Het neerzetten waar het hoort.

Dat gebeurde ook bij mij. Ik kon accepteren dat mijn opleiding waardevolle inzichten heeft gebracht, terwijl er tegelijkertijd onderdelen waren die voor mij niet meer zuiver voelden.

Door dat een plek te geven, ontstond er ruimte. Ruimte om mijn eigen werk verder vorm te geven. Ruimte om alles wat ik de afgelopen tijd heb mogen channelen helder op papier te zetten. Fundament 5 is nog niet helemaal af. Maar dat hoeft ook niet. Het ontstaat stap voor stap. Uiteindelijk wordt het zowel een boek als een opleiding.

En misschien is dat wel de mooiste ontdekking van deze maand. Wanneer je oude ervaringen op hun eigen plek zet, verdwijnen ook de oude emoties die eraan vastzaten. Ik vond het even jammer en gefrustreerd, en daarna loste het op.

Wat oud is, verliest zijn vorm. En wat overblijft, is jouw aanwezigheid.

Het gaat uiteindelijk om bewust aanwezig zijn. Om in het midden van je eigen leven te staan. Om de ruimte in te nemen die van jou is. Om je heen zijn er allerlei mensen die je willen helpen. Er zijn hogere krachten die je ondersteunen. Gidsen die je op je pad ontmoet, voorouders die hun wijsheid met je delen en energieën die wij vaak aartsengelen noemen. Zij kunnen allemaal een bijdrage leveren aan jouw ontwikkeling. Het belangrijkste blijft dat jij jouw eigen pad volgt. Dat je leert filteren. Dat je voelt wat je op dit moment nodig hebt en wat je met vertrouwen nog even kunt laten liggen om er op een later moment naar terug te keren. Niet alles hoeft vandaag begrepen of uitgewerkt te worden.

Over de komende nieuwe maan verschijnt natuurlijk nog een aparte blog, want die markeert het begin van een nieuw proces. De volle maan van 28 augustus zal overigens voor veel mensen een krachtige spiegel zijn. Hoe dichter we bij die volle maan komen, hoe duidelijker de werkelijkheid zichtbaar wordt. Dingen die misschien lange tijd verborgen zijn gebleven of waar je nog omheen hebt bewogen, kunnen ineens heel helder worden.

Je kunt wachten totdat die realiteit zich aandient. Je kunt jezelf ook eerder al een paar belangrijke vragen stellen. Past wat je doet nog bij wat je diep van binnen voelt? Leef je nog vanuit jouw eigen waarheid? En als dat niet zo is, waarom blijf je het dan doen?

Misschien is dat wel de mooiste uitnodiging van deze maand: niet wachten tot het leven je dwingt om stil te staan, maar zelf bewust kiezen voor een moment van bezinning.

Want juist in die stilte ontstaat vaak de meeste helderheid.