Binnen bijna iedere familie bestaat een onzichtbaar systeem van loyaliteit, liefde, pijn en geheimen. Dit systeem noemde ik al het familiesyndicaat: het collectieve contract dat vaak onuitgesproken is maar diep voelbaar is. Het bepaalt de verwachting van hoe we ons moeten gedragen binnen een familie, wat er wel en niet gezegd mag worden en soms ook wie welke lasten draagt.

In dit familiesyndicaat zien we verschillende rollen. Sommigen zijn de dragers van familiepijn. Anderen nemen de rol van beschermers of helers op zich. Maar er zijn twee figuren die in de diepte van dit vastzittende systeem een bijzondere dans met elkaar uitvoeren: de poortwachter en de losbreker.

De losbreker: de stem van vrijheid

De losbreker is degene die voelt dat er een deur open moet, dat de cyclus doorbroken moet worden. Vaak is dit de persoon die al jong “anders” was: die vragen stelde, die niet meeging in de vanzelfsprekendheden, die een ander pad zocht. Bij alledaagse zaken, maar ook bijvoorbeeld bij verlies en rouw. 

De losbreker voelt de roep van vrijheid: “Ik kies voor een nieuwe weg”. Het is geen gemakkelijke rol. Want losbreken betekent vaak ook botsen met verwachtingen en er is natuurlijk de realiteit om buitengesloten te worden door het familiesyndicaat.

Toch is de losbreker essentieel. Hij of zij brengt beweging, lucht en ruimte in het familiesyndicaat. Het openen van de kooi maakt dat niet alleen de eigen ziel vrijer wordt, maar dat er ook voor toekomstige generaties nieuwe mogelijkheden ontstaan.

Voel je dat hetgeen je hierboven leest dieper raakt dan je dacht? Wil je écht begrijpen hoe trauma ontstaat binnen een familiesyndicaat en welke rol de archetypes spelen in het vastzetten van de rollen binnen dat syndicaat?